Reivindicación de la "u"

Por toos los que tienen unes mínimes nociones d'asturianidá ye persabío que l'emplegu de la "u" como terminación de munchos nomes y axetivos n'asturianu dase na fastera centru-oriental d'Asturies, llegando incluso a tierres cántabres. Ye un rasgu diferencial del asturianu que tien que conservase y del que hai que tar bien arguyosu.
Ye pertriste que munches pallabres seyan camudaes pa da-yos un soníu castellanu. Rescampla sobre too en casos nos que la pallabra ya tien de por sí un raigañu asturianu y camúdase la "u" final por una "o". Talu ye'l casu de pallabres como "ablanéu" -que amás ye'l nome de dalgún pueblu d'Asturies- que hai xente que nun sé si por complexu d'inferioridá pa colos sos raigaños o que-yos da vergoña d'esi soníu tan poco común nel castellán que lu camuden a "ablaneo". Más coherente fore que lo llamaren "avellanedo" que polo menos esiste nel castellán.
Lo que ya ye una aberración y ye insultante pa tol que se sienta un migayín d'asturianu ye camudar los nomes tradicionales de los pueblos por otres formes ortopédiques castellanizaes. Casos como por exemplu "Beldreu" (pueblu nel conceyu de Colunga) -camudau a "Beldredo"- ó "Sardeu" (pueblu de nuestra querida princesa nel conceyu de Ribeseya) -camudáu a "Sardedo"- rocen lo asurdo. Y ye que nesta Asturies de garrulos piensen que falar con propiedá ye castellanizar la nuestra llingua.
Nin que decir tien qu'esti llaceriosu intentu de camudar tolo que s'asemeye a dalgo asturiano nun solo pasa colos terminaos en "u", tamién los terminaos "-es" tan amenazaos de muerte. Asina, na fastera central, unes casadielles nun son lo mesmo que unes "casadiellas", pero éso ya se sal del tema inicial, asina qu'otru díi falaremos d'ello.
Yo puedo decir que nun reniego de la mio fala y por eso reivindico la terminación "-u", que ye un rasgu identitariu del asturianu, nos términos asturianos que precisen d'ella.